Park Buttes Chaumont: od śmieciowiska do jednego z najbardziej romantycznych zakątków Paryża

parc des buttes chaumont
 

Park Buttes-Chaumont, urokliwa enklawa zieleni w 19-tym okręgu Paryża (robotniczej dzielnicy, do której rzadko zaglądają turyści). Park ten jest bardzo popularnym miejscem spacerów. Gdy tylko dopiszą pierwsze promienie słońca przyciąga całe rodziny, zakochane pary, czy paryskich emerytów. Pewnie nie było by w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że utworzono go na terenach służących niegdyś jako wysypisko śmieci. Ale bez obaw. Ten epizod sięga dobrych 100 lat wstecz. Nie były to żadne odpady radioaktywne, tylko zwyczajne odpady organiczne, które przez ten czas, zdążyły już zostać wchłonięte przez naturę.

Krótka historia parku Buttes-Chaumont.

Park rozciąga się na wzgórku, które w czasach średniowiecza nazywano Chauve (czyli łysy). Stąd wzięła się dzisiejsza nazwa Chaumont. Czyli łyse (niegdys), jałowe wzniesienie, pokryte niewysoką roślinnoscią. W tamtych czasach wydobywa się tam gips, który następnie jest przerabiany na coś w rodzaju zaprawy murarskiej (przez ogrzanie do 150°C). Materiał ten jest stosowany do pokrywania murów. Stanowi coś w rodzaju izolacji, która ma chronić przed zbyt gwałtownym rozprzestrzenianiem się pożarów. A te są prawdziwą plagą średniowiecznych miast.
 
Sama okolica również nie należy do najgościnniejszych. Tak tez zostało do dziś. Po nastaniu zmroku odradzam Wam zapuszczanie się w te rejony w pojedynkę. Bo XIX okręg, to co prawda nie osławione ‘wybuchowe” (emigranckie) przedmieścia Paryża (sławne 93). Ale jest to dzielnica robotnicza, w której mieszka wielu przybyszów z dawnych kolonii lub ich dzieci.
 
A w czasach średniowiecza, a także później w pobliżu wzgórza Chauve wznosi się osławiona złowrogą sławą szubienica Monfaucon. Wzmianki na jej temat pojawiają się w literaturze: u Francois Villon w poemacie “Balada wisielców” czy u Wiktora Hugo w powieści “Katedra Notre-Dame”.

Od kamieniołomu do wysypiska śmieci.

Po Rewolucji Francuskiej na wzgórzu rozpoczyna się wydobycie gipsu na skalę przemysłową. W efekcie przekształca się ono w coś w rodzaju kretowiska, z rozlicznymi wydrążonymi galeriami. Kamieniołom ostatecznie zostaje zamknięty w 1860 roku. A pozostała na jego miejscu podziemna sieć korytarzy jest odtąd wykorzystywana jako schronienie przez bezdomnych i wysypisko śmieci. Upycha się tam, co się da począwszy od odpadków domowych po porzucone przez kamieniarzy szkielety koni.

Park Alphand.

W 1868 roku Napoleon III rekwiruje cały teren poruszony nieszczęsnym widokiem tego prawdziwego “wrzodu na żywym organizmie miejskim”. Cesarz powierza Jean-Charles Alphand zadanie przekształcenia go w miejsce wypoczynku Paryżan. Z przeznaczeniem zarówno dla burżuazji, jaki i robotników zamieszkujących okoliczne dzielnice. Zaangażowane zostają ogromne jak na epokę środki. Położone zostaje 40km szyn, służących do dowożenia materiałów na budowę, a także tony urodzajnej ziemi do użyźnienia jałowych stoków wzgórza. Przypomnijmy, że to własnie swojej jałowości zawdzięcza ono nazwę :”łyse wzgórze”. Tak powstaje park Buttes-Chaumont ze swoimi 6 pawilonami wejściowymi (dzieło Gabriela Davioud), jeziorkiem i wynurzającą się z niego 30m skałą.
 
Całość zostaje oddana do użytku publicznego 1 kwietnia 1867 roku, co zbiega się z inaugurajcą Wystawy Uniwersalnej.

Co warto zobaczyć w Parku Buttes-Chaumont?

Na co warto zwrócić uwagę?
  • Na ukształtowanie terenu (nierówną rzeźbę terenu),
  • olbrzymie drzewa (zasadzone jeszcze w latach 1860, które dziś osiągają niebotyczne rozmiary). Wszystko to razm wzięte daje jeden z najprzyjemniejszych i najbardziej romantycznych parków Paryża.
  • Jeziorko o powierzchni 1,5 ha o trawiastych brzegach położone w cieniu wysokich drzew. Na środku jeziorka znajduje się skupisko skał tworzące wyspę. Można na nią dotrzeć po tzw Moście Samobojców (Pont des Suicidés) lub po kładce. Te wskazują na wpływy malarstwa wczesnoromatnycznego (Fragonard i Hubert Robert).
  • Wodospad zasilany wodami z kanału Saint-Martin. Te zanim dotrą do jeziorka, uprzednio przechodzą przez grotę ze stalaktytami, stworzoną na miejscu dawnego wejścia do kamieniołomu.

Informacje praktyczne.

Park Buttes-Chaumont (o powierzchni 25 ha) poza Laskiem Bulonskim i Parkiem Wincenskim jest jedną z największych przestrzeni zielonych w obrębie Paryża, obok Tuileries. Przyciąga rocznie 3-4 miliony spacerowiczów.
 
Park jest otwarty codziennie:
  • w okresie od 1 maja do końca sierpnia od 7.00 do 22.00,
  • we wrześniu od 7.00 do 21.00
  • w okresie od października do kwietnia od 7.00 do 20.00.
Jak tam dojechać? Metrem stacja Buttes-Chaumont.
 
Miłego zwiedzania.
 
Pozdrawiam serdecznie
 
Beata
 
Zapraszam na spacer po Parku Buttes-Chaumont.
 
 
 
 
 
 
 

Enregistrer

Enregistrer

Enregistrer

Enregistrer

Enregistrer

Ogrody Tuileries.

 

Ogrody znajdują się na terenie dawnej fabryki dachówek (po francusku tuile). Stąd ich nazwa. Powstały około roku 1564 wokół nieistniejącego już dziś pałacu Tuileries (wzniesionego na życzenie Katarzyny Medycejskiej). Pałac Tuileries został doszczętnie spalony za Komuny Paryskiej w 1871 roku. 
 
Same ogrody Tuileries zostały zaprojektowane w stylu włoskim. Ozdobione licznymi elementami dekoracyjnymi zwanymi “fabriques”, takimi jak fragmenty antycznych ruin, urocze kapliczki, wiatraczki. W ogrodach Tuileries największą sławę zyskała grota ozdobiona przez znakomitego ceramika epoki renesansu Bernarda Palinsy (wiele z jego prac jest wystawionych w Luwrze).
 
Ale już w następnym stuleciu ogrody Tuileries zostały przemodelowane przez najsłynniejszego francuskiego pejzażystę – architekta André Le Notre. Jego sylwetka znajduje się u wejścia do Tuileries od strony Placu Zgody. Może kojarzycie go jako twórcę Ogrodów Wersalskich, które uchodzą za największe jego dzieło. W roku 2013 przypadało 400 lecie urodzin artysty. Le Notre urodził się w 1613r. Z tej okazji w zaprojektowanych przez niego parkach odbywały się jubileuszowe festyny.
 
Ale wróćmy do Ogrodów Tuileries. To właśnie tutaj naczelny ogrodnik króla Słońce stworzył swój pierwszy ogród w stylu francuskim (którego szczytowym osiągnięciem są Ogrody Wersalskie).  Tu małe przypomnienie….

Ogród francuski a ogród angielski.

Ogród francuski z XVII wieku to spadkobierca ogrodu włoskiego z okresu Renesansu. Utworzony na planie geometrycznym, z zachowaniem symetrii, z szerokimi perspektywami, prostopadle wyznaczonymi alejkami. Przyroda została tu podporządkowana woli czlowieka, a dokładnie ręce ogrodnika-pejzażysty. Wszystko miało współgrać: posągi, jeziorka, zbiorniki wodne, kanały, fontanny są tak wkomponowane w pejzaż, by tworzyć harmonijną całość. Ogród francuski symbolizuje triumf porządku.
 
W odróżnieniu od ogrodu angielskiego. W nim ręka ogrodnika starała się imitowac przyrodę. Ten typ ogrodu oznacza wolność, wyzwolenie. Moda na ogród angielski najmocniej rozpowszechniła się w XIX wieku.
 
Ogrody Tuileries zostały przerobione w latach 1990 celem odtworzenia kształtu, jaki nadał im Le Notre. Chodziło o jak najwierniejsze zrekonsturowanie kompleksu historycznego, jaki stanowił Luwr – Tuileries.

Rzeźby w Ogrodach Tuileries.

Ciekawostką jest, że na terenie ogrodów znajdują się liczne rzeźby. Osiemnasto- i  dziewietnasto wieczne, ale co jest zdecydowanie bardziej nietypowe – rzeźby współczesne (XX-to wieczne). W tym Manus Ultimus autorstwa polskiej rzeźbiarki Magdaleny Abakanowicz.

Zwiedzanie Tuileries.

Jezeli zaczynamy zwiedzanie od strony Luwru, a dokładnie od Łuku Triumfalnego na Placu Karuzeli w kierunku Placu Zgody to w kolejności po drodze spotkamy:
 
  • Porozrzucane posągi kobiece autorstwa Aristida Maillol (artysty z pierwszej polowy XX wieku), podarowane w 1964 r przez modelkę rzeźbiarza Dinę Vierny.
  • Część kwadratową (grand carré) z kwietnikami, zbiornikami wodnymi, ozdobionymi XIX wiecznymi posągami.
  • Le grand couvert pasaz kryty, który stanowi najprzyjemniejszą część ogrodów. Pod rozłorzystymi kasztanami znajdziemy tam pijalnie wód i rzeźby dłuta najznakomitszych mistrzów zaczynając od Rodina, przez Louise Bourgeois, Alberto Giacometti, Henri Moore, Henri Lauresn czy Roy Lichtenstein.
  • Po obu stronach alei centralnej dwa zbiorniki wodne stanowiące oprawę XVIII wiecznych odlewów.
  • W połowie długości aleja Solferino prowadząca do passerelle Leopold Sédar-Senghor, wiodąca do Muzeum Orsay.
  • Duży zbiornik wodny w kształcie ośmiokąta, zamykający centralną aleję. Otoczony antycznymi postaciami i alegoriami pór roku (z XVII I XVIII wieku). Miłego zwiedzania.
 
Pozdrawiam serdecznie
 
Beata
 
 
 

Enregistrer

Enregistrer

Enregistrer

Enregistrer

Enregistrer

Enregistrer

Enregistrer

Enregistrer

Ogrody Luksemburskie czyli gdzie wypoczywają paryżanie

Pisalam Wam o Boulewarze Saint Michel. A teraz prosto z niego wstapmy do Ogrodu Luksemburskiego (Jardin du Luxembourg) i zrobmy sobie maly spacer. Przedtem jeszcze wrzucam kilka podstawowych informacji. Jest to  park miejski  o powierzchni 224 500 m².  Powstał na życzenie drugiej żony i wdowy po Henryku IV, Marii Medycejskiej.  Miał jej przypominać o pałacu Pitti i ogrodach Boboli w rodzinnej Florencji.

W pałacu widocznym na zdjęciach obecnie mieści się senat.  Największą  atrakcją jest Fontanna de Medicis (ktora stanowi bardzo urokliwe miejsce w parku). W całym parku poustawiane są liczne krzesełka. Paryzanie potrafią przesiedziec tam długie godziny dyskutując w gronie przyjacioł lub z ksiązką czy gazetą w ręku.  Zresztą sprzyja temu spokojna atmosfera w samym centrum miasta.  W parku znajdują się również korty tenisowe, teatr marionetek, estrada koncertowa, szkoła jazdy konnej.
 









 

Lasek Buloński, czyli gdzie można odpocząć w Paryżu.

Lasek Buloński 

Zapraszam na mały spacer po Lasku Bulońskim.

Lasek Buloński jest jednym z najbardziej popularnych terenów wypoczynkowych paryżan.

(fr. Bois de Boulogne)  to park o powierzchni 846 ha położony w 16 dzielnicy Paryża i w Neuilly-sur-Seine. Podobno Neuilly sur Seine i Boulogne Billancourt chcą odkupić od Paryża prawa do tego lasku….

Lasek Buloński powstał na bazie resztek starego lasu dębowego zwanego Bois de Rouvray. Nazwa całego kompleksu leśnego pochodzi od nazwy kościoła Bulońskiej NMP, który w 1308 r zbudował w lesie król Filip IV Piękny na pamiątkę swojej pielgrzymki do Boulogne-sur-Mer.

Od czasu Ludwika XI Walezjusza lasek stanowił teren łowiecki, ale z czasem coraz częściej bywał wykorzystywany do urządzania dworskich zabaw plenerowych.

Król Henryk IV Burbon kazał zasadzić w lesie 15 tys. drzew morwowych, licząc na założenie plantacji jedwabników i rozwinięcie na tej bazie produkcji jedwabiu.

Na początku XVIII w. Lasek Buloński stał się miejscem odpoczynku dla paryskich elit. Następnie Ludwik XVI kazał udostępnić go wszystkim. Od tej pory Lasek stał się jednym z najbardziej popularnych terenów wypoczynkowych paryżan.

Napoleon III Bonaparte przekształcił go w park, a w 1857 powstał tu wielki hipodrom Hippodrome de Longchamp.

Lasek Buloński jest jednym z najbardziej popularnych terenów wypoczynkowych paryżan.

Zapraszam na mały spacer po Lasku Bulońskim.

 

 

 

 

Enregistrer

Enregistrer

Exit mobile version