A może czeka nas kolejna niespodzianka wyborcza?

Jakkolwiek, by na to nie patrzeć, jakikolwiek nie był by wynik wyborów prezydenckich z roku 2017 – będzie on niespodzianką.

Bo kto jeszcze kilka miesięcy temu odważył by się przypuszczać, że będzie nim Emmanuel Macron. Mój tekst ze stycznia 2017 stawiający właśnie na niego był … bardziej żartem, czy fikcją polityczną: A gdyby tak wyglądała przyszła para prezydencka?

Kto wygra wybory prezydenckie we Francji w 2017 roku?

A w tym momencie mam nadzieję, że ten tekst był prororczy. Bo w przeciwnym razie oznaczałoby to, że kolejnym prezydentem Francji będzie Marine Le Pen ze skrajnie prawicowego Frontu Narodowego. A to w sumie byłaby jeszcze większa niespodzianka.

A dla mnie osobiście: Au revoir la France. Bo przecież jestem tu tylko emigrantką.

Ale nie będę zamartwiać się na zapas. Mam dla Was kilka mniej lub bardziej soczystych anegdotek z tej kampanii. No i przede wszystkim powiązaną z wyborami porcję słówek.

nauka francuskiego, wybory we Francji wybory prezydenckie we Francji

Migawki z kampanii.

Po pierwsze wyeliminowany w pierwszej turze kandydat skrajnej lewicy Jean-Luc Mélenchon. To jemu należy się palma najlepiej przeprowadzonej kampanii wyborczej. Z jajem, z humorem i z charyzmą. Oczywiście – subiektywnie.

Jean-Luc Mélenchon radykalna, skrajna lewica. O mój Boże co by się tu działo, gdyby dostał się do władzy…. Ufffffffff
Osobiście nic przeciw Jean-Luc Melenchonowi nie mam. Prywatnie nawet darzę go sympatią. Tylko jego program gospodarczy mi nie leży. Dzieciństwo w PRL-owskiej Polsce na zawsze wyleczyło mnie z komunizmu.

Niemnej Jean-Luc Mélenchon (19 z kawałkiem procent głosów zdobytych w pierwszej turze) w pełni zapracował sobie na ten wynik. Robiąc na prawdę dobrą kampanię wybroczą. Bo Jean-Luc Melenchon ma zdolności oratorskie, jest dobrym trybunem. Potrafi zręcznie połączyć typową gadkę polityczną i emocje. Robi to z poczuciem humoru i wyczuciem tłumu. Czym rozpala publikę.

Czym potrafił przekonać do siebie szczególnie młodych ludzi. Którym obrzydła polityczna drętwomowa i pierdziulenie o … wartościach, których politycy sami (jak okazuje się na przykładach licznych afer) nie szanują.

Nawet jeżeli nie przeszedł do drugiej tury, przeprowadził dobrą kampanię wyborczą. Tyle że po ogłoszeniu wyników (a liczył na więcej) okazał się tzw mauvais perdant. Czyli kimś, kto nie potrafi przegrać… z klasą. Moim skromnym zdaniem. Bo dąsanie się – takim przegrywaniem z klasą nie jest.

Niemniej z serii złotych i sympatycznych myśli Jean-Luca Mélenchon z kampanii wyborczej:

J’ai attendu d’avoir 60 ans pour découvrir ce que ça fait d’être une belle fille. Je me tape tous les relous dans la rue.

Musiałem doczekać do 60-tki (tu aluzja do jego wieku), by zrozumieć co to znaczy być ładną dziewczyną na ulicy. Je me tape …. Tu Jean-Luc Mélenchon kolokwialnie i z humorem opisuje sytuację, z którą w jego odczuciu, musi zmagać się na ulicy ładna dziewczna, nękana przez różne przyciężkawe typy (les relous). Które we własnym mniemaniu zaczepiają ją z klasą….

SELFIE z kandydatem na prezydenta?

Bo w trakcie kampanii politycy są rozrywani. Każdy chce strzelić sobie z nimi indywidualnie ….. SELFIE.

Bo w dzisiejszych czasach rządzi SELFIE. Nie tylko na Instagramie. Selfie, czy bardziej pieszczotliwie selfiaczek.
Ale żeby selfiaczek nie był tak piekielnie monotonnie … nudny, fajnie strzelić go sobie z kimś, z kim warto ustawiać się do zdjęć.

Dlatego politycy są rozchwytywani. Szybko zrozumiał to i skutecznie potrafił wykorzystać – Emmanuel Macron, który podczas swoich wypadów w teren: czy to do wrogo nastawionej do niego upadającej fabryki, czy to na rozentuzjazmowany meeting ma przewidziany w programie osobny czas na selfie. Z tymi, którzy o to poproszą.

Nie ma że boli. Bo selfie stwarza iluzję bliskości z potencjalnym wyborcom.

Marine Le Pen wręcz szczyci się tym, że ma za sobą 1 milion selfie. Je fais 1 million de selfies…

Tyle, że zrobione z danym politykiem selfie nie zawsze i niekoniecznie przekłada się na oddany głos w wyborach.
Niemniej jest to dobry punkt wyjścia…. Dla Marine Le Pen.

Aż strach się bać. Bo czy mobilizacja okaże się wystarczająca, by zablokować jej (tzn skrajnej prawicy) drogę do władzy. Czyli faire barrage au Front National.

wybory prezydenckie we Francji
Czy Emmanuel Macron potrafi unieść to wyzwanie?

Czy ma na to wystarczająco szerokie ramiona?

Emmanul Macron – czyli człowiek znikąd, czy pupilek François Hollande. Ten (François Hollande) podobno zobaczył w nim młodszą wersję samego siebie: zdolny, pracowity, piekielnie inteligenty. Dlatego traktował go i faworyzował tak, jak swojego czasu sam chciałby być doceniany przez François Mitteranda.

Ale jedno i drugie dla wielu jest wadą. W kraju, w którym politycy długo i pracowicie przecierają sobie szlaki. Człowiek, który w wieku ledwie 39 lat zostaje prezydentem. Człowiek, który raptem rok wcześniej (6 kwietnia 2016 roku) stworzył swoją własną partię polityczną EN MARCHE, która ma go teraz wynieść na najwyższy urząd władzy. Za szybko, za łatwo… To przeszkadza … licznym osobom.

wybory prezydenckie we Francji

Ale czy w tej sytuacji Marine Le Pen była by lepszym rozwiązaniem?

Czy mobilizacja, by nie dopuścić skrajnej prawicy do władzy okaże się wystarczająca? To prawda, że część polityków prawicy namawia swoich wyborców do głosowania na Emmanuela Macrona: appeler à voter.

Są tacy, którzy popierają Marine Le Pen. Inni odgrzewają w sumie mało odpowiedzialną strategię ni-ni, czyli ani jeden, ani drugi. Która już raz okazała się zabójcza właśnie dla prawicy.

Inni niczym Piłat umywają ręce: Radźcie sobie sami i idźcie sobie do diabła. Czyli po prostu nie dają żadnej wskazówki swoim wyborcom na temat tego, jak dalej mają się zachować: kogo poprzeć. 

Tutaj słówko: donner des consignes de vote. Dać wskazówki, co do tego na kogo głosować.

A przed nami jeszcze jeden tydzień zagorzałej walki politycznej. W tym tygodniu wszystkiego możemy się spodziewać … z każdej strony….

Bo jeżeli dzisiaj po pierwszej turze wszyscy biorą za pewne zwycięstwo Emmanuela Macron, to czy rzeczywiście jest ono takie pewne? A skoro jest takie pewne czy wiele osób zamiast pójść głosować- nie pójdzie sobie na majówkę. 

Bo kampania prezydencka trwa.

Przed nami ostatnia prosta, dwóch kandydatów i jeden fotel (prezydencki): Emmanuel Macron i Marine Le Pen.

Co to oznacza? Oznacza ras-le-bol Francuzów. Ras-le-bol, czyli przesyt. Nie darmo 5 lat temu Francois Hollande wygrał wybory sloganem: Czas na zmianę. Le changement c’est maintenant.

Tylko że Francuzi nie poczuli zmiany. Ta sama klasa polityczna oddalona o lata świetlne od problemów zwykłych ludzi. Taki wynik pierwszej tury jeszcze kilka miesięcy temu mało komu wydawał się prawdopodobny. Bo przecież zwyczajowo do drugiej tury przechodzą kandydaci dwóch głównych partii politycznych tj. PS (Partii Socjalistycznej) i Republikanów. A tym razem zabrakło tu i jedynych, i drugich.

Zamiast tego: mamy dwóch kandydatów, w pewnym sensie spoza systemu, choć w jakimś tam stopniu zakotwiczonych w systemie.

Emmanuel Macron był ministrem w rządzie François Hollande. Ale w wyborach prezydenckich startuje nie jako kandydat Partii Socjalistycznej PS. Ale jako kandydat własnej partii politycznej En Marche założonej raptem kilkanaście miesięcy temu.

A poprzednik Marine Le Pen  (i skądinąd jej własny ojciec) – Jean Marie Le Pen był już w drugiej turze wyborów prezydenckich w 2002 roku.

Czy w tym momencie możemy się spodziewać kolejnych zamachów w Paryżu?

Dlaczego islamistom mogło by zależeć na wygranej skrajnie prawicowej partii Marine Le Pen? Przynajmniej teoretycznie powinno im zależeć. Bo to woda na młyn jednych i drugich. To samo napędzające się naczynia połączone. Gdyby wygrał Front Narodowy, to prawdopodobnie rozpętało by wojnę domową we Francji. A zwycięstwo Frontu Narodowego wcale nie jest do wykluczenia.

nauka francuskiego La Rotonde

Jak La Rotonde, mityczna kafejka na Montparnassie znalazła się w centrum skandalu politycznego we Francji.

W sercu kampanii wyborczej 2 polemiki.

Delokalizacja fabryki Whirlpool do Polski i związana z tym utrata miejsc pracy we Francji.

Ale wszystko zaczęło się od polemiki na temat beztroskiego wieczoru postwyborczego po pierwszej turze wyborów w  paryskiej (dość stylowej) brasserie La Rotonde.  Bo gdyby ten wieczór w kafejce la Rotonde kosztował Emmanuela Macrona ostateczne zwycięstwo? To co prawda nie jest Fouqet’s Nicolasa Sarkozy, ale…. Marine Le Pen co rusz przemyca kolącą aluzję na temat La Rotonde.

Już tłumaczę o co chodzi. W wieczór swojego zwycięstwa wyborczego w 2007 roku Nicolas Sarkozy popadł w niełaskę, a przynajmniej popełnił ogromne faux pas świętując swoją wygraną w luksusowym Fouqet’s na Polach Elizejskich. To wielu wyborcom uświadomiło przepaść, jaka dzieliła polityka od problemów zwyczajnych ludzi. Czy Emmanuel Macron również popełnił faux pas udając się po pierwszej turze wyborów prezydenckich na odświętną kolację do co prawda mniej ekskluzywnej kafejki, jaką jest La Rotonde?

Czas i ostateczny wynik wyborów to pokaże.

A ja jeszcze mam dla Was małą ciekawostkę: dotyczącą tego,

Dlaczego wybory prezydenckie we Francji mają miejsce na przełomie kwietnia i maja?

A stało się to tak: Prezydent Pompidou zmarł 2 kwietnia 1974 roku. Jeszcze w trakcie wypełniania swojego mandatu. Zgodnie z przewidzianą w takich wypadkach procedurą jego obowiązki objął prezydent Senatu: Alain Poher. To na nim spoczęło zadanie zorganizowania nowych wyborów.

A ponieważ francuska konstytucja przewiduje w takim wypadku, że kolejny prezydent powinien zostać wybrany w przeciągu 20-35 dni, od momentu kiedy”opustoszał” urząd prezydencki. Dlatego wybory prezydenckie zorganizowano pospiesznie na przełomie kwietnia i maja. I odtąd ten rytuał jest powtarzany o tej samej porze roku co 5 lat. Tyle trwa kadencja prezydenta od 2002 roku.

Porcja słówek związanych z wyborami, głosowaniem i kampanią wyborczą:

l’éléction presidentielle – wybory prezydenckie

la présidentielle

le scrutin – głosowanie

appeler à voter qq – nawoływać do głosowania na kogoś

donner des consignes de vote – dać wskazówki, co do tego, na kogo głosować

une consigne – rozkaz

voter pour – głosować za

voter contre – głosować przeciw

faire barrage à – zagrodzić drogę

un bureau de vote – biuro wyborcze

un sondage – badanie opinii publicznej

le favori des sondages – faworyt sondaży

faire son choix – dokonać wyboru

l’isoloir – kabina wyborcza

dans l’isoloir – w kabinie wyborczej

à la dernière minute – w ostatniej chwili

faire son choix à la dernière minute – dokonać wyboru w ostatniej chwili, zdecydować się w ostatniej chwili

un mauvais perdant – osoba, która nie potrafi przegrać z klasą

un débat – spór, debata w ramach kampanii wyborczej

une campagne électorale – kampania wyborcza

Miłej nauki francuskiego

Pozdrawiam serdecznie

Beata

Zapisz się na Newsletter o Paryżu i nauce francuskiego

Related posts

One thought on “A może czeka nas kolejna niespodzianka wyborcza?

  1. […] pociąga komunizm. Nie, patria komunistyczna nie wymiata w wyborach… Ale np bardzo lewicowy Jean-Luc Mélenchon z la France Insoumise ma się całkiem dobrze. A wręcz coraz […]

Leave a Comment